Vogeltje

Ik ben rustig aan het werk, plotseling mijn moeder op msn ‘kom eens even’ (ik zit boven, met oortjes in, dus vandaar het contact via msn). Ik zucht al, en denk ‘wat nu weer?’. Kom ik beneden, vraagt mijn moeder of ik bang van vogeltjes ben. Ik heel verbaast ‘Nee?’, en wil al na buiten lopen, want ik denk dat er eentje tegen het raam is aangevlogen, en het helaas niet heeft overleeft.

Dan legt mijn moeder uit wat het probleem is, er zit een vogeltje binnen, achter een aantal dozen. Ik kijk, en hij was heel schattig, maar hij moest natuurlijk wel na buiten. Dus wij hem eerst proberen te vangen, met een handdoek, zodat we hem geen pijn zullen doen. Maar natuurlijk vliegt/rent hij gauw na de andere kant van de keuken. Wij snel deuren open maken, proberen hem na buiten te jagen. We waren alleen één deur vergeten dicht te maken, de deur na de woonkamer.

Je raad het al, hij vliegt na de woonkamer, en we kunnen hem in eerste instantie niet meer vinden, ik blijf toch doorzoeken, terwijl mijn moeder weer even op het eten let. Hij zit achter de computerkast. Dus we schuiven de computerkast na voren, en proberen hem weer te verjagen na de keuken, zodat hij weer wat dichterbij ‘een’ uitgang is. Maar zo eigenwijs als ie was, vloog hij gauw een andere kant op, en zat hij onder een andere kast. En daar kregen we hem ook niet weg.

Maar natuurlijk was de rondleiding door de benedenverdieping van ons huis nog niet compleet. Hij moest namelijk de televisie ook nog even zien… tenminste, de achterkant van het televisiekastje. Prachtig tussen alle kabels was verjagen wel heel moeilijk, dus dan maar een bezemsteel pakken, en hem langzaam weer een kant op duwen.

Natuurlijk gaat ie gauw weer een kant op, maar deze keer was het wel richting de keuken, hij zat nu alleen verscholen onder de gordijnen. Ik til de gordijnen op, en zorg dat hij weer een beetje de goede richting op gaat, en ja hoor, hij is in de keuken ! Ik doe gauw de schuifdeur na de kamer dicht, zodat hij niet meer terug de kamer in kan.

Nu zat hij onder een tafel, dus de stoelen aan de kant, en langzaam richting een deur na de buitenwereld duwen, uiteindelijk vloog hij dan toch echt na buiten. Buiten ging hij eenzaam in een hoekje zitten. Hij zal dus wel niet kunnen vliegen (godzijdank), maar hopelijk hoort zijn moeder hem, en anders zien we wel weer.